Mike hebben we vanaf het begin in sponsoring. Hij komt uit een eerdere sponsorgroep en wij hebben hem in 2018 overgenomen in ons sponsortraject.

Het was oktober 2017 en we gingen op huisbezoek, toen nog achter op de bodaboda met een enorme tas met cadeautjes van de sponsors. Dat kon toen nog, want we hadden toen maar zo'n 60 kinderen in sponsoring.

Mike excuseerde gelijk zijn moeder, want ze moest werken op het land om groenten te oogsten voor het avondeten. Vader was er wel. We gaven het pakketje van de sponsor en toen moesten we naar Daniël. Maar we wisten niet zo goed waar we naar toe moesten. Mike ging voorop de bodabda en ik achterop en zo wees Mike ons de weg naar Daniël. Daar aangekomen kreeg ook Daniël natuurlijk een cadeautje van zijn sponsor. Het zat dicht met nietjes. Met eindeloos geduld heeft Mike de nietjes voor hem losgemaakt! Hoe behulpzaam! 

Dit huisbezoek aan Mike en Daniël, blijft tot op de dag van vandaag op mijn netvlies gebrand staan! 

Maar dan slaat het noodlot toe voor hem en gaan alle scholen dicht vanweg Corona. Hij kan niet verder leren en dat doet hem veel verdriet. Hij gaat thuis op het land werken en leert hoe hij chapattis moet maken, maar verkopen is geen optie, want er is ook geen openbaar vervoer meer om naar Masaka te kunnen gaan. 

's Avonds leest hij zijn boeken en samen met grote vriend Jamadah, vraagt hij zich af hoe het met de Corona in Nederland is en of wij nog gezond zijn. 

Ja, het gaat met ons goed, maar ook wij missen ons werk in Uganda, onze vrienden en sponsorkinderen, appen wij terug.